Pakowanie - odwieczna zmora. Odkąd pamiętam zawsze sprawiało mi ogromną trudność. Nigdy nie wiedziałam od czego zacząć i jak poukładać te wszystkie rzeczy w walizce, aby zajęły jak najmniej miejsca. Wychodziłam z założenia, że może z wiekiem (czytaj doświadczeniem) ta czynność nie będzie sprawiała mi aż tak wielkiego kłopotu, jednak nic bardziej mylnego... Powiedziałabym nawet, że jest gorzej niż było :) Aby zbytnio nie denerwować się w ciągu dnia, postanowiłam zostawić pakowanie na wieczór. Kiedy zbliżała się północ, byłam coraz bardziej zmęczona, frustracja z powodu pustej walizki sięgnęła zanitu, a ja niewiele myśląc - zaczęłam upychać do środka ile wlezie :) Następnie przesiedziałam kilka dobrych minut na walizce, modląc się, abym mogła ją zasunąć.
I tak oto spakowałam się do Brazylii i spędziłam tutaj kilka ładnych tygodni. A jak mi było i o czym zapomniałam, napiszę w kolejnym poście :)

Bardzo długo zastanawiałam się dlaczego ludzie zakładają bloga, a później robią przerwy w blogowaniu. Zawsze wychodziłam z założenie, że jak się coś rozpoczyna to powinno się o to nieustająco dbać, bo jak to mówi mój dziadek - jak coś robić to robić porządnie :) Ogromnie irytowało mnie, kiedy wchodziłam na moje ulubione blogi, a tam z dnia na dzień głucha cisza a o nowym poście ani widu, ani słychu. I tak było i u mnie, z jedna małą różnicą - nie mam miliona obserwatorów, więc nie rozczarowałam sporej liczby populacji, ale w głębi serca mam cichą nadzieję, że chociaż jedna mała dusza zatęskniła za moimi postami.