Stoję na przystanku. Dochodzi siódma rano. Wokół błoga cisza. Przyglądam się gazetom w kiosku. Ale photoshop - myślę sobie. A to kto? Po dłuższym zastanowieniu stwierdzam, że nie znam... O i tej pani z okładki też nie znam. Może coś ze mną nie tak? Moje rozważania przerywa głośny ryk: mamo! Mamo! Kup mi! Mamo, mamo chcę! Mamo to! To! O to! Zastanawiam się ile razy można powtórzyć jedno i to samo... Sto? Dwieście? Może więcej. Przyglądam się różowej księżniczce, która upatrzyła sobie zabawkę w kiosku i nie chce odpuścić. Mamooooooo kup mi!!! Robi się coraz głośniej, mała nie poddaje się, ale mama wcale nie wygląda na osobę, która w jakikolwiek sposób miałaby zareagować. W pośpiechu szukam słuchawek do telefonu, w końcu ile można słuchać małej, wrzeszczącej dziewczynki. Całą sytuację obserwowała również starsza pani, która po kilku minutach postanowiła dodać kilka groszy od siebie - "Przepraszam, ale dlaczego nie chce Pani kupić tej zabawki swojemu dziecku?" No i w tym momencie szczęka mi opadła. Kiedyś myślałam, że to rodzic decyduje o tym, jak wychować swoje dziecko i co mu kupić, ale chyba się myliłam...

Jestem w sklepie. Brakuje mi tylko kilka produktów do pysznego obiadu, więc buszuję między półkami i w pośpiechu pakuję potrzebne składniki do koszyka. Jeszcze tylko brązowy ryż i mogę wychodzić. Oczywiście jest z dziesięć pudełek z brązowym ryżem i nie wiem, na który się zdecydować. Myślę sobie - skup się, to tylko ryż. Łapię za pierwsze lepsze opakowanie, chcę już biec do kasy, kiedy słyszę głośne "O cześć, co u Ciebie słuchać?" I tu pojawia się przeraźliwa, okropne żenująca luka w mojej pamięci - nie wiem kto to... Kojarzę twarz, wiem, że nie jest mi obca, ale nie potrafię sobie przypomnieć skąd znam tę osobę. Ogarnięta niepojętym wstydem marzę o tym, aby zapaść się pod ziemię.  Zamieniam ze spotkanym incognito kilka zdań i jak najszybciej znikam ze sklepu. Niestety, ale po przyjściu do domu to okropne uczucie pozostało...

Budzik! Już szósta. Tylko nie to. Jedna drzemka, druga drzemka, trzeci drzemka. To mój poranny standard. Kiedy kładę się wcześniej to nie mogę się obudzić, bo zbyt długo spałam. Kiedy kładę się późno to nie mogę się ponieść, bo jestem zbyt zmęczona. Jaki z tego wniosek? Czekać na weekend :) Idę do kuchni i robię kawę. Już wiem, że się nie wyrobię, bo za długo zwlekałam się z łóżka. Rano czas leci zdecydowanie szybciej - 30 minut mija nie wiadomo kiedy. Robię kawę i wychodzę - cały czas czuję, że jestem jeszcze zaspana. Mijam sąsiadkę z trójką dzieci. Podziwiam ją - wyszykowała siebie i trójkę małych brzdąców - zastanawiam się o której musiała wstać. Na dworze widzę sąsiada, który właśnie wraca z porannego joggingu - świetnie. Widzę, że wszyscy wstają razem z kogutami, a mnie stać zaledwie na szybkie ogarniecie siebie (i to nie zawsze tak jakbym chciała) i zrobienie porannej kawy. Super...


Aby poranki były chociaż trochę przyjemniejsze zdecydowałam się na kubek termiczny bobble hot, który przeznaczony jest do gorących napojów. Jego szczelność jest bez zarzutów, natomiast podwójna ścianka mogłaby trzymać ciepło napoju nieco dłużej. Mimo wszystko kubek jest poręczny i towarzyszy mi każdego ranka.

Jeszcze tylko małe zakupy spożywcze i jestem wolna. Przed wejściem do supermarketu postanawiam odwiedzić Empik, dosłownie na minutę, chcę sprawdzić nowości książkowe i skusić się na jakieś czasopismo. Niestety, ale mój wzrok powędrował w zupełnie inną stronę - w stronę nowej kolekcji - czyli pastelowego szaleństwa. Jestem ogromną fanką pastelowych dodatków do domu, więc muszę przyznać, że kolekcja zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Szczerze powiedziawszy to nie wiedziałam, w którą stronę mam się patrzeć. Skusiłam się tylko na podstawki do jajek, bo w końcu nie tak dawno obiecałam sobie ograniczyć wydatki i obietnicy mam zamiar dotrzymać (mam nadzieję).


                                                      podstawki na jajka - Empik, 19,90 zł